នៅគ្រាមួយនៅពេលដែលព្រះពុទ្ធទ្រង់យាងទៅក្រសាលព្រៃរៀងរាល់បួនខែម្តង គ្រានោះព្រះអង្គទ្រង់បានទតឃើញនូវទេវទតចំនួន៤អង្គគឺ មនុស្សឈឺ មនុស្សចាស់ មនុស្សស្លាប់ និងអ្នកបួស អាស្រ័យហេតុដូច្នោះហើយបានជាព្រះពុទ្ធទ្រង់សម្រេចព្រះទ័យយាងចេញទៅសាងផ្នួសគឹដោយសារព្រះអង្គចង់ប្រស់សត្វលោកឱ្យរួចចាកពីទុក្ខ ។ដោយមានការនឿយណាយ ខ្ពើមរអើមនឹងរូបសង្ខារយ៉ាងខ្លាំងក៏ប្រាថ្នា ចេញសាងផ្នួសដើម្បីស្វែងរកព្រះធម៌ត្រាស់ដឹងក្នុងលោក។នាកណ្តាលរាត្រីស្ងាត់សូន្យឈឹងព្រះសិទ្ធត្ថ បានលាបុត្រានិងព្រះមហេសីជាទីស្រលាញ់យោងទៅសាងផ្នួស។ពេលយាងទៅដល់មាត់ស្ទឹង នេរញ្ជរា (ពុទ្ធគយាសព្វថ្ងៃ) ព្រះអង្គទ្រង់ដកព្រះខ័នចាប់ក្តាប់កាត់ព្រះកេសា ហើយអធិដ្ឋានថា បើអាត្មាអញនេះពិតជាបានត្រាស់ដឹងជាព្រះពុទ្ធមែន ចូរកេសាទាំងឡាយនៃអាត្មាអញនេះឈប់ដុះតទៅទៀតចុះ ហើយអធិដ្ឋានបោះភ្នួងព្រះកេសាបោះឡើងទៅលើអាកាស ពួកទេវតាទាំងឡាយកាន់ភាជន៍មាសមកទទួលត្រងយកទៅតម្កល់ទុកនៅស្ថានទេវលោក្នុងគ្រានោះទៅ។កាលបានបួសស្រេចបាច់អស់ហើយព្រះអង្គទ្រង់បានស្វែងរកសច្ចៈធម៌ដោយព្រះអង្គឯងរហូតដល់ពេលដែលព្រះអង្គទ្រង់បានត្រាស់ដឹង។
អត្ថបទដោយ៖ អៀង នីតា
