បុរសម្នាក់ឈ្មោះ លោក ក្រមុំ (ដោយសារគាត់នៅលីវយូរហើយ) បានសម្រេចចិត្តទៅជួបវេជ្ជបណ្ឌិតបន្ទាប់ពីមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនគាត់ហាក់ដូចជាអស់កម្លាំង និងមានការឈឺចាប់រាងកាយជាប្រចាំ។

នៅគ្លីនិក:

លោក ក្រមុំ អង្គុយលើកៅអីដោយទឹកមុខស្មុគស្មាញ។ វេជ្ជបណ្ឌិត ញឹម បានចាប់ផ្តើមសាកសួរ៖

វេជ្ជបណ្ឌិត ញឹម: "ជំរាបសួរលោក ក្រមុំ! តើលោកមានអាការៈអ្វីខ្លះ?"

លោក ក្រមុំ: "បាទលោកគ្រូពេទ្យ! ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ឈឺចុកចាប់ពេញខ្លួន ហើយពេលខ្លះខ្ញុំមានអាការៈដូចជា មនុស្សចាស់ អ៊ីចឹងដែរ... ខ្ញុំហត់ណាស់!"

វេជ្ជបណ្ឌិត ញឹម: "តើលោកបានធ្វើលំហាត់ប្រាណទៀងទាត់ទេ?"

លោក ក្រមុំ: "បាទ! ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំធ្វើហើយ..."

វេជ្ជបណ្ឌិត ញឹម: "បើអីចឹង សូមលោកប្រាប់ខ្ញុំពីទម្លាប់លំហាត់ប្រាណរបស់លោកមក"។

លោក ក្រមុំ: "បាទ! ខ្ញុំតែងតែ ងក់ក្បាលរាល់ពេល ដែលខ្ញុំឮអ្វីដែលខ្ញុំអត់យល់! ដូចជាពេលខ្ញុំស្តាប់ព័ត៌មាន ឬពេលប្រពន្ធមិត្តភក្តិខ្ញុំនិយាយរឿងធ្វើម្ហូបអីជាដើម..." វេជ្ជបណ្ឌិត ញឹម ចាប់ផ្តើមពិនិត្យគាត់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ដោយមើលពីក្បាលដល់ចុងជើង។

វេជ្ជបណ្ឌិត ញឹម: (រុញវ៉ែនតា) "លោក ក្រមុំ! ខ្ញុំបានពិនិត្យលោកហើយ។ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំដឹងពីបញ្ហាលោកហើយ។"

លោក ក្រមុំ: "ពិតមែនឬលោកគ្រូពេទ្យ? តើខ្ញុំត្រូវធ្វើម៉េចទៅ?"

វេជ្ជបណ្ឌិត ញឹម: (សម្លឹងត្រង់មុខ) "ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ លោកត្រូវតែ ឈប់ធ្វើលំហាត់ប្រាណដែលលោកធ្វើរាល់ថ្ងៃបានហើយ!"

លោក ក្រមុំ: (ងក់ក្បាលយ៉ាងលឿន) "អូខេលោកគ្រូពេទ្យ! ខ្ញុំនឹងឈប់ហើយ! តើខ្ញុំកំពុងធ្វើលំហាត់ប្រាណអ្វីទៅ?"

វេជ្ជបណ្ឌិត ញឹម: (ដកដង្ហើមធំ) "គឺលោកតែងតែងក់ក្បាលរាល់ពេលដែលខ្ញុំនិយាយជាមួយលោកនេះឯង! លំហាត់ប្រាណហួសហេតុពេកនាំឱ្យលោកឈឺក្បាលហើយឈឺកទៀត! បើមិនយល់គឺត្រូវសួរ កុំងក់ក្បាលយល់តែឯង!"

លោក ក្រមុំ: (ងក់ក្បាលដោយស្វ័យប្រវត្តិ) "បាទ! យល់ហើយលោកគ្រូ!"

វេជ្ជបណ្ឌិត ញឹម: (គក់ថ្ងាស) "អត់ទេ! ឈប់ងក់ក្បាលទៅ!"

អត្ថបទ៖ ជួន សុធា