កាលពីព្រេងនាយ មានផ្កាឈូកមួយទងតូចណាស់ដុះនៅកណ្តាលបឹង ផ្កាឈូកនេះខុសពីផ្កាឯទៀតគឺវាចូលចិត្តស្តាប់ជាងនិយាយ ផ្កាឈូកធំៗនៅក្បែរនោះតែងតែអួតអាងពីសម្រស់របស់ខ្លួនពីរបៀបដែលសត្វល្អិតមកក្រេបលំអងនិងពីកិត្តិយសដែលបានរីកធំ ផ្កាឈូកតូចមិនដែលចូលរួមឡើយគឺវាគ្រាន់តែស្តាប់ខ្យល់បក់ស្តាប់សំឡេងកង្កែបនិងស្តាប់ទឹករលាស់។
ថ្ងៃមួយមានខ្យល់ព្យុះដ៏ធំមួយបានបោកបក់មក ផ្កាឈូកធំៗទាំងអស់បានព្យាយាមតតាំងនឹងខ្យល់ ដោយលើកទងរបស់ខ្លួនឲ្យខ្ពស់ដើម្បីបង្ហាញពីភាពរឹងមាំតែខ្យល់កាន់តែខ្លាំងធ្វើឲ្យទងផ្កាធំៗបាក់បែកជាច្រើន។
រីឯផ្កាឈូកតូចវិញ ដោយសារវាបានស្តាប់សំឡេងខ្យល់ វាយល់ពីកម្លាំងរបស់ព្យុះ ភ្លាមៗនោះ វាបានលត់ខ្លួនទៅក្នុងទឹកបឹងហើយលាក់ខ្លួនយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅក្រោមផ្ទៃទឹករហូតដល់ព្យុះស្ងប់។
ពេលថ្ងៃរះឡើងផ្កាឈូកធំៗភាគច្រើនបានរងការខូចខាត។ តែផ្កាឈូកតូចបានងើបឈរវិញយ៉ាងស្រស់បំព្រង ផ្កាឈូកធំៗបានសួរថា៖ "តើឯងធ្វើដូចម្តេចទើបរួចខ្លួន?"
ផ្កាឈូកតូចឆ្លើយដោយថ្នមៗថា៖ "ខ្ញុំគ្រាន់តែស្តាប់។ ពេលដែលអ្នកដទៃអួតអាងខ្ញុំស្តាប់ធម្មជាតិ។ ធម្មជាតិបានប្រាប់ខ្ញុំថាកម្លាំងមិនមែននៅត្រង់ការតតាំងទេតែនៅត្រង់ការចេះឱនលំទោនទៅតាមកាលៈទេសៈ។"
អត្ថបទ៖ ជួន សុធា
