នៅក្នុងការិយាល័យក្រុមហ៊ុន "រីកចម្រើនមិនរាង" មួយ មានបុគ្គលិកពីរនាក់គឺ អាចិត្រ និងអាពេជ្រ កំពុងតែអង្គុយហូបបាយថ្ងៃត្រង់ទាំងទឹកមុខធុញទ្រាន់។
អាចិត្រ: (ដកដង្ហើមធំធុញ) ឯងដឹងទេអាពេជ្រ? អ្នកគ្រប់គ្រងរបស់យើង... គាត់ដូចជាវីរៈបុរសដែលមើលមិនឃើញ (Invisible Hero) អ៊ីចឹង!
អាពេជ្រ: (ងើបមុខឆ្ងល់) វីរៈបុរសមើលមិនឃើញ? ឯងមានន័យថាម៉េច?
អាចិត្រ: មានន័យថា... ពេលមានបញ្ហាធំៗកើតឡើង គឺគ្មានអ្នកណាឃើញគាត់នៅកន្លែងធ្វើការទេ! គាត់បាត់ខ្លួនភ្លាមៗ! តែពេលមានពិធីជប់លៀងឬពិធីទទួលពានរង្វាន់... គាត់លេចមុខមុនគេ!
អាពេជ្រ: (សើចក្អាកក្អាយ) ត្រូវមែន! តែសម្រាប់អញ គាត់ដូចជាអាវធំដែលទុកក្នុងទូអ៊ីចឹង។
អាចិត្រ: អាវធំ? ហេតុអី?
អាពេជ្រ: ព្រោះ... គេយកមកប្រើតែពេលចេញទៅក្រៅជួបអតិថិជនឬពេលជួបថ្នាក់លើប៉ុណ្ណោះ! ក្រៅពីនោះ... ព្យួរទុកចោល! ធ្វើការក្នុងការិយាល័យសោះ គាត់អត់ដែលដឹងថាយើងធ្វើអីពិតប្រាកដផង!
អាចិត្រ: មួយទៀត! ពេលគាត់និយាយពីការងារគាត់តែងតែប្រើពាក្យខ្ពស់ៗ ដូចជា "យុទ្ធសាស្ត្រចម្រុះ" "កំណើននិរន្តរភាព" និង "បច្ចេកវិទ្យាបម្លាស់ប្ដូរ"។ តែដល់ពេលឲ្យគាត់ចុចប៊ូតុង Print ឲ្យជាប់គ្នាពីរដង... គាត់ថាម៉ាស៊ីនខូចហើយ!
អាពេជ្រ: ហាហា! ឯងដឹងទេ? កាលពីម្សិលមិញគាត់ប្រាប់អញថាគាត់កំពុងរវល់ណាស់ព្រោះគាត់ត្រូវគ្រប់គ្រងឯកសារសំខាន់ៗ។ អញទៅមើល... ឯកសារសំខាន់ទាំងនោះគឺ... Facebook, Instagram និងកាតាឡុករថយន្តថ្មី!
អាចិត្រ: ចាំមើលទៅ! បើមានថ្ងៃណាមួយភ្លើងដាច់ ហើយម៉ាស៊ីនត្រជាក់ខូច... អញហ៊ានភ្នាល់ថាគាត់នឹងក្លាយជាមនុស្សតែម្នាក់គត់នៅក្នុងការិយាល័យដែលរកកូនសោទ្វារចេញមិនឃើញ!
(អ្នកទាំងពីរសើចអស់ពីចិត្ត រួចក៏បន្តហូបបាយជាមួយនឹងភាពធុញថប់នៅថ្ងៃចន្ទដដែល!)
អត្ថបទ៖ ជួន សុធា
