ជំពូកទី១៖ បក្សីដ៏ចម្លែកនិងបេះដូងតែមួយ

កាលពីព្រេងនាយមានព្រៃឈើមួយឈ្មោះព្រៃប្រាំពណ៌ដែលជាជម្រករបស់បក្សីដ៏ចម្លែកមួយក្បាល។ បក្សីនេះមានស្លាបពណ៌មាសដ៏ស្រស់ស្អាតខ្លួនពណ៌ស្វាយ តែអ្វីដែលពិសេសនោះគឺវាមានក្បាលពីរ។ ក្បាលមួយនៅខាងឆ្វេងឈ្មោះ ស៊ីវ (ជាតំណាងការគិតតែពីខ្លួនឯង) និងក្បាលមួយនៅខាងស្តាំឈ្មោះ ថន (ជាតំណាងការគិតគូរ)។

បក្សីក្បាលពីរនេះមានខ្លួនតែមួយបេះដូងតែមួយនិងក្រពះតែមួយ។ ដូច្នេះពួកវាតែងតែត្រូវបរិភោគចំណីជាមួយគ្នាហើយចែករំលែកអារម្មណ៍និងការឈឺចាប់ជាមួយគ្នាទោះជាយ៉ាងនេះក្តីក្បាលទាំងពីរនេះមិនដែលចុះសម្រុងគ្នាទេ។

ជំពូកទី២៖ ជម្លោះអាហារនិងសេចក្តីលោភលន់

ជម្លោះរបស់ ស៊ីវ និង ថន តែងតែកើតឡើងរៀងរាល់ពេលរកចំណីបាន។

ថ្ងៃទី១៖ ផ្លែឈើផ្អែម

• ស៊ីវ (ក្បាលឆ្វេង): "ផ្លែឈើនេះផ្អែមណាស់! ខ្ញុំត្រូវតែញ៉ាំឱ្យបានច្រើនជាងឯង! ខ្ញុំបានឃើញវាមុន!" (ស៊ីវ តែងគិតថាខ្លួនឯងមានសិទ្ធិផ្តាច់មុខ)

• ថន (ក្បាលស្តាំ): "ស៊ីវ! យើងមានក្រពះតែមួយ! បើឯងញ៉ាំតែឯង វានឹងធ្វើឱ្យយើងឆ្អែតដូចគ្នា! គួរតែចែករំលែកគ្នាដោយក្តីរីករាយទៅ!"

• ស៊ីវ មិនស្តាប់ទេហើយខាំផ្លែឈើនោះយ៉ាងច្រើន។

ថ្ងៃទី២៖ ទឹកថ្លាត្រជាក់

ពេលហោះទៅដល់ប្រភពទឹកត្រជាក់

• ថន: "ថ្ងៃនេះក្បាលខ្ញុំក្តៅណាស់! ខ្ញុំត្រូវផឹកទឹកឱ្យបានច្រើនដើម្បីឱ្យយើងត្រជាក់ខ្លួនទាំងអស់គ្នា!"

• ស៊ីវ: "ទេ! ខ្ញុំមិនទាន់ស្រេកទេ! ខ្ញុំចង់ហោះទៅកន្លែងផ្សេងទៀតដែលសំបូរដង្កូវ!"

• ដោយសារតែក្បាលទាំងពីរសុទ្ធតែមានកញ្ចឹងក ហើយមានឥទ្ធិពលលើទិសដៅហោះហើរទីបំផុតពួកវា ឈ្លោះប្រកែកគ្នារហូតដល់ធ្លាក់ចូលទឹកហើយស្ទើរតែលង់ទឹកស្លាប់។

ជំពូកទី៣៖ ការសងសឹកដ៏ល្ងង់ខ្លៅ

ថ្ងៃមួយ ស៊ីវ បានសម្រេចចិត្តធ្វើរឿងដែលអាក្រក់បំផុតពេលកំពុងហោះហើរ វាបានឃើញផ្លែឈើពុលដ៏ស្រស់ស្អាតមួយទង។

ស៊ីវ គិតក្នុងចិត្ត៖ "ថន នេះរំខានខ្ញុំពេកហើយ! ខ្ញុំនឹងញ៉ាំផ្លែឈើពុលនេះ ដើម្បីធ្វើឱ្យ ថន ឈឺ។ ខ្ញុំនឹងសងសឹកវាដែលរារាំងខ្ញុំពីការសប្បាយរបស់ខ្ញុំ!"

ថន បានឃើញទង្វើរបស់ ស៊ីវ ក៏ព្យាយាមដាស់តឿន៖ "ស៊ីវ! កុំធ្វើអី! យើងមានខ្លួនតែមួយ! បើឯងពុល ពួកយើងនឹងស្លាប់ទាំងពីរនាក់! នេះជាការបំផ្លាញខ្លួនឯងទេតើ!"

ស៊ីវ មិនស្តាប់ទេ ដោយសារតែភ្លើងនៃកំហឹង និងភាពអាត្មានិយមបិទបាំងស្មារតីរបស់វា។ ស៊ីវ ក៏ខាំផ្លែឈើពុលនោះយ៉ាងលឿន។

ជំពូកទី៤៖ មេរៀនដែលបាត់បង់ជីវិត

មិនយូរប៉ុន្មានពិសក៏រាលដាលពេញខ្លួនប្រាណបក្សីក្បាលពីរ ថនទទួលរងការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។

នៅពេលដែលពួកគេដួលចុះទៅលើដី ស៊ីវ ក៏ចាប់ផ្តើមយំដោយក្តីសោកស្តាយ៖ "ថន! ខ្ញុំសុំទោស! ខ្ញុំគិតតែពីខ្លួនឯងរហូត! ខ្ញុំចង់សងសឹកឯងតែខ្ញុំបែរជាសម្លាប់ខ្លួនឯងថែមទាំងនាំឯងស្លាប់ទៀត!"

ថន (ខ្សឹបតិចៗទាំងឈឺចាប់): "ស៊ីវ! យើងមានបេះដូងតែមួយ ខ្លួនតែមួយ... យើងមិនអាចរស់នៅបានទេ បើក្បាលណាមួយគិតចង់បំផ្លាញក្បាលម្ខាងទៀត។ សាមគ្គីភាពគឺជាគន្លឹះនៃជីវិតរបស់យើង..."

ក្រោយមក បក្សីក្បាលពីរនោះក៏ស្លាប់បាត់បង់ជីវិតទៅ សត្វដទៃទៀតនៅក្នុងព្រៃប្រាំពណ៌បានយករឿងនេះមកធ្វើជាមេរៀនដ៏សំខាន់។

អត្ថបទ៖ ជួន សុធា