លោកពូសាត គឺជាអ្នកនេសាទចំណាស់ម្នាក់ដែលរស់នៅមាត់បឹង គាត់ល្បីល្បាញដោយសារការនេសាទត្រីមិនសូវបានប៉ុន្តែគាត់ល្បីខ្លាំងជាងនេះទៅទៀតដោយសារការនិទានរឿងភូតអំពីត្រីដែលគាត់នេសាទបាន។ ថ្ងៃមួយ គាត់កំពុងអង្គុយផឹកកាហ្វេជាមួយមិត្តភក្តិជិតដិតរបស់គាត់ឈ្មោះ ពូលីន នៅលើរានហាលផ្ទះ ពូសាតតែងតែចាប់ផ្តើមរឿងមុនគេ។
ពូសាត៖ នែ៎! ពូលីន! ឯងដឹងទេ! ថ្ងៃមុនខ្ញុំបានទៅនេសាទត្រង់គល់ស្ពានចាស់នោះ ខ្ញុំទម្លាក់សន្ទូចភ្លាម ស្រាប់តែមានត្រីមួយក្បាលទាញទូកខ្ញុំរលាស់ដូចស្លឹកឈើ!
ពូលីន ដែលស្តាប់រឿងភូតរបស់គាត់រាប់ឆ្នាំហើយនោះ ធ្វើដូចជាចង់ដឹងខ្លាំងណាស់។
ពូលីន៖ អ៎ហ្អ៎? ត្រីអីទៅពូសាត? ធំប៉ុណ្ណា?
ពូសាត៖ ធំ? និយាយទៅធំជាងតុតុបតែងផ្ទះឯងទៅទៀត! ខ្ញុំប្រយុទ្ធជាមួយវាអស់រយៈពេលពីរម៉ោងពេញ! ទីបំផុតខ្ញុំក៏អាចទាញវាឡើងបាន។ ពេលខ្ញុំទាញបានភ្លាមខ្ញុំមើលទៅក្នុងមាត់វាស្រាប់តែឃើញពិលតូចមួយដែលបាត់យូរហើយ!
ពូលីន៖ (ធ្វើមុខឆ្ងល់) ពិល? ម៉េចក៏នៅក្នុងមាត់ត្រីមានពិលទៅវិញ?
ពូសាត៖ (ដកដង្ហើមធំ) ឯងភ្លេចទេ? កាលពីឆ្នាំមុនខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់ឯងថាខ្ញុំធ្វើពិលជ្រុះចូលទឹកពេលនេសាទនៅទីនោះដែរហ្នឹង! ខ្ញុំគិតថាវានាំពិលនោះមកឱ្យខ្ញុំវិញ ត្រីនេះវាមានចិត្តណាស់!
ពូលីនគ្រវីក្បាលបន្តិចប៉ុន្តែមិននិយាយអ្វីទេគ្រាន់តែកំពុងតែអង្គុយស្រាប់តែមានស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់ដែលជាអ្នកជិតខាងរបស់គាត់ដើរឆ្លងកាត់ ស្ត្រីចំណាស់នោះកាន់កន្ត្រកដាក់ត្រីតូចៗជាច្រើនដែលគាត់ទើបតែទិញពីផ្សារ។
ស្ត្រីចំណាស់៖ លោកពូសាត! នែ៎! ខ្ញុំលឺលោកនិយាយរឿងត្រីយកពិលមកឱ្យលោកវិញមែនទេ?
ពូសាត (នៅតែវាយឫក)៖ បាទលោកយាយ! រឿងពិតទាំងអស់!
ស្ត្រីចំណាស់៖ ចុះ! កាលពីម្សិលមិញខ្ញុំឃើញលោកទៅនេសាទនៅមាត់បឹងហើយលោកប្រយុទ្ធជាមួយអ្វីម្យ៉ាង... តែទីបំផុតលោកទាញឡើងបានតែស្បែកជើងកវែងចាស់មួយប៉ុណ្ណោះតើ!
លោកពូសាតឡើងក្រហមមុខភ្លាមព្រោះកុហកត្រូវគេទាន់។ គាត់ព្យាយាមរកលេសដោះសារ។
ពូសាត៖ គឺ...គឺថា... ស្បែកជើងកវែងចាស់នោះ វាមានរាងស្រដៀងនឹងត្រីធំពេក! ហើយ... ហើយពិលវាបានលាក់ខ្លួននៅក្នុងកែងស្បែកជើងនោះឯង! ខ្ញុំនិយាយអត់ខុសទេ!
ពូលីននិងស្ត្រីចំណាស់ក៏ផ្ទុះសំណើចឡើងព្រមគ្នាឯពូសាតក៏អង្គុយផឹកកាហ្វេទាំងអៀនពួកគេដឹងថាដរាបណាលោកពូសាតនៅបន្តទៅនេសាទពួកគេនឹងនៅតែមានរឿងកំប្លែងភូតថ្មីៗស្តាប់ជារៀងរហូត។
អត្ថបទ៖ ជួន សុធា
