បរិបទ: នៅថ្ងៃអាទិត្យមួយ លោក វីរៈ កំពុងអង្គុយមើលទូរទស្សន៍យ៉ាងមានអារម្មណ៍ស្រួល។ រំពេចនោះ អ្នកស្រី មេត្តា ក៏ដើរចូលមកទាំងភ័យស្លន់ស្លោ។

អ្នកស្រី មេត្តា: (និយាយទាំងដកដង្ហើមញាប់) "បងវីរៈ! បងវីរៈ! ជួយរកទូរស័ព្ទរបស់ខ្ញុំភ្លាមមក! ខ្ញុំរកមិនឃើញសោះ! ដូចជាបាត់បង់ទាំងស្រុងហើយ!"

លោក វីរៈ: (មិនទាន់ងាកមុខចេញពីអេក្រង់ទូរទស្សន៍) "អូន! អូនសាកគិតដោយតក្កវិជ្ជាមើល! តើអូនដាក់វានៅទីណាជាចុងក្រោយ?"

អ្នកស្រី មេត្តា: "បើខ្ញុំដឹង ខ្ញុំមិនរំខានបងទេ! វាប្រហែលជាបាត់ខ្លួននៅ ចន្លោះពេលមួយវិនាទី ហើយបាត់ទៅបាត់តែម្តង!"

លោក វីរៈ: (ដកដង្ហើមធំ រួចងាកមក) "អូខេ! បងនឹងជួយរក!"

លោក វីរៈ ក៏ចាប់ផ្តើមធ្វើការស្វែងរក យ៉ាងមានប្រព័ន្ធ។ គាត់ដើរទៅរកនៅកន្លែងដែលមិនគួរមាន (ដូចជាក្នុងបន្ទប់ទឹក និងក្រោមសាឡុង) ដើម្បីបញ្ជាក់ពីលទ្ធភាព។ មួយនាទីក្រោយមក គាត់ក៏ត្រឡប់មកវិញ។

លោក វីរៈ: "អូន! បងបានពិនិត្យមើលគ្រប់កន្លែងដែល អាច បាត់បង់ហើយ... អត់មានទូរស័ព្ទទេ!"

អ្នកស្រី មេត្តា: (មើលទៅស្វាមីទាំងមិនជឿ) "មិនអាចទេ! ខ្ញុំចាំថាខ្ញុំដាក់វានៅក្បែរ កូនសោឡាន នៅលើតុនេះតើ!"

អ្នកស្រី មេត្តា ក៏ដើរទៅតុដែលលោក វីរៈ ទើបតែរកហើយ ស្រាប់តែឃើញទូរស័ព្ទដាក់នៅ ចំពីមុខកែវកាហ្វេ របស់គាត់តែម្ដង។

អ្នកស្រី មេត្តា: (ស្រែកទាំងខឹង) "នែ៎! បងវីរៈ! មើលនេះ! វាដាក់នៅ ត្រង់មុខបង តើ! ហេតុអីបានបងរកមិនឃើញសោះ! បងមើលឃើញតែអីនៅលើទូរទស្សន៍ទេឬ?"

លោក វីរៈ: (ធ្វើមុខស្លូតបូត ហើយលើកទូរស័ព្ទឱ្យប្រពន្ធ) "អូហ៍! បងសុំទោសអូន! បងមានជំនាញស្វែងរកដែលមានកម្រិតខ្ពស់ទេអូន!"

អ្នកស្រី មេត្តា: "ជំនាញអីគេ? ជំនាញ ខ្វាក់ ឬយ៉ាងម៉េច?"

លោក វីរៈ: "អត់ទេ! បងជា អ្នកជំនាញស្វែងរកវត្ថុដែលបាត់បង់ទាំងស្រុង! បងអាចរករបស់របរដែលបាត់នៅក្រោមភួយ ក្នុងប្រហោងធំៗ ឬក្នុងឡានបានយ៉ាងងាយ!"

អ្នកស្រី មេត្តា: "ចុះអាដែលដាក់នៅត្រង់មុខបងនេះ?"

លោក វីរៈ: "របស់ដែលដាក់នៅ ត្រង់មុខ មិនមែនជាជំនាញរបស់បងទេ! ព្រោះវាមិនទាន់រាប់ជា បាត់បង់ ពេញលេញទេ! វានៅតែ មានវត្តមាន នៅក្បែរបង! ជំនាញរបស់បងគឺរឿង អវត្តមាន ទេអូន!"

អ្នកស្រី មេត្តា: "បងនិយាយវែងឆ្ងាយទាំងកូនសោឡាននេះ ក៏នៅក្បែរទូរស័ព្ទនេះដែរ! បងមិនបានឃើញកូនសោដែរឬ?"

លោក វីរៈ: "អត់ឃើញទេអូន! កូនសោឡានក៏ជាវត្ថុដែល មានវត្តមាន ដែរ! ឥឡូវបងសុំ បាត់បង់ខ្លួនឯង ចូលក្នុងបន្ទប់ទឹកមួយភ្លែតសិន ដើម្បីឱ្យអូនស្វែងរកជំនួសវិញ!"

អត្ថបទ៖ ជួន សុធា